Płeć do zmiany – jak to się robi?

Na zmianę płci mogą się decydować osoby transseskualne, czyli takie u których zdiagnozowano zaburzenia identyfikacji płciowej. Proces zmiany płci jest procesem wieloetapowym a jego celem jest uzyskanie wyglądu zgodnego z własną tożsamością płciową oraz pożądanej płci urzędowej.

Diagnoza pacjentów z ZIP trwa około dwóch lat i może być rozpoczęta po uzyskaniu pełnoletniości. Są wyjątkowe sytuacje, w których diagnozę rozpoczyna się szybciej. W czasie diagnozy prowadzona jest obserwacja lekarska i psychologiczna. Często pacjenci przechodzą tzw. test realnego życia, czyli zanim rozpoczną zmiany, muszą funkcjonować w społeczeństwie jako osoby płci przeciwnej. Lekarz, zwykle psychiatra, wyklucza przeciwwskazania medyczne, np. zaburzenia psychiczne czy neurologiczne, które mogłyby narzucać pewien obraz siebie. Obserwacja psychologiczna wiąże się z diagnostyką testową, m.in. osobowości czy intelektu, ale ma na celu także ocenę innych zdolności poznawczych.  Jeżeli pacjent ma np. zanurzenia nastroju, może wcześniej wymagać psychoterapii.

Po uzyskaniu diagnozy, która potwierdza zaburzenia identyfikacji płciowej, możliwe są kolejne etapy leczenia. Celem leczenia jest poprawa samopoczucia i funkcjonowania społecznego a to zwykle jest możliwe dopiero po zakończeniu całego procesu zmiany płci. Pierwszym etapem leczenia jest terapia hormonalna. U pacjentów K/M (biologiczna kobieta, która czuje się mężczyzną) stosuje się preparaty testosteronu. To zatrzymuje miesiączkowanie, zaczyna się mutacja głosu, zmienia się sylwetka i rysy twarzy. Zmniejszają się piersi a zwiększa owłosienie ciała. Tempo tych zmian jest bardzo zróżnicowane. Ostateczny efekt jest widoczny dopiero po II etapie leczenia chirurgicznego, czyli u K/M jest to usunięcie macicy i jajników. Etapem poprzedzającym jest zwykle usunięcie piersi. U osób M/K (biologiczny mężczyzna, który czuje się kobietą) podaje się oczywiście hormony żeńskie oraz - aż do operacyjnego usunięcia jąder – antyandrogeny. Efektem takiego leczenia jest zmniejszenie owłosienia ciała. Zmniejszają się jądra a powiększają gruczoły piersiowe. Sylwetka się zaokrągla, skóra robi się bardziej delikatna a głos staje się wyższy. Uzyskanie bardziej kobiecego głosu wymaga zwykle żmudnych ćwiczeń. Takie działania, w obydwu grupach pacjentów, prowadzą do niepłodności.

Zmiana płci metrykalnej wiąże się z koniecznością pozwania własnych rodziców przed sąd. Regulują to przepisy z lat 70. ubiegłego wieku a jak dotąd próby zmiany tego postępowania nie przyniosły skutku. Stając przed sądem w sprawie o ustalenie płci pacjent musi być stanu wolnego.

Ostateczny etap leczenia, czyli zmiana chirurgiczna, jest możliwa dopiero po zmianie płci metrykalnej i zmianie danych osobowych. Operacje chirurgiczne są wieloetapowe, trwają często latami. Ich skutki są nieodwracalne. Polegają na zmianie zewnętrznych cech płciowych tak by pasowały do płci odczuwanej.

Pacjenci K/M oprócz usunięcia gruczołów sutkowych przechodzą operację usunięcia macicy z przydatkami a następnie operację wytworzenia prącia, czyli falloplastykę. Ostatnim etapem jest wszczepienie protezy prącia. Są różne metody wytworzenia prącia, niestety z powodu niedoskonałości tak uzyskanego narządu, pacjenci zwykle zgłaszają upośledzenie odczuwania przyjemności seksualnej. Nie ma możliwości uzyskiwania naturalnych wzwodów, do tego będzie potrzebna proteza. Pewnym problemem dla pacjentów K/M jest kobiece ujście cewki moczowej.

Pacjenci M/K – u nich leczenie chirurgiczne polega na usunięciu jąder i wytworzeniu żeńskich zewnętrznych narządów płciowych. Często pacjenci decydują się na korektę krtani, powiększeniu piersi, operacje plastyczne twarzy, czy laserową depilację. Zabiegi chirurgiczne są bardzo drogie. Nie są refundowane.

 

No Comments Yet.

Leave a comment