Dziecięca seksualność

O „eksperymentach seksualnych okresu dzieciństwa“ wspaniale pisze profesor Maria Beisert. Otóż uważa ona, że okres dzieciństwa stanowi matrycę dla późniejszych zachowań seksualnych. Nie należy więc ich tłumić ani potępiać. Dzieci przejawiają zachowania seksualne czy to się komuś podoba czy nie. Mogą mieć one różne nasilenie i różne formy. Niektóre są prawidłowe, inne nie. Ekspresja seksualna dzieci to: zachowania masturbacyjne, zachowania orientacyjne, interakcyjne i twórcze.

Masturbacja dziecięca to podstawowa forma ekspresji seksualnej dzieci, wg różnych źródeł stosowana przez ok 40% dzieci. To sytuacja kiedy dziecko stymuluje w rózny sposób swoje ciało, głównei obszary erogenne. Robi to w celu uzyskania przyjemności. Wg klasyfikacji prof. Beisert, masturbacja dziecięca może przybierać 3 formy: rozwojową – najczęstszą, oraz eksperymentalną i instrumentalną.

Masturbacja rozwojowa jest przemijająca, ukrywana przez dziecko, nie obserwujemu uszkodzeń ciała. Zwykle samoistnie przemija i jest uznawana za prawidłowe zachowanie rozwojowe pojawiające się wraz z odkrywaniem swojego ciałą i uczucia przyjemności płynącego z jego dotykania. W takiej sytuacji w zasadzie nie podejmuje się żadnych działań terapeutycznych poza psychoedukacją rodziców, którzy zgosza się z tym problemem do psychologa. Wyjatkiem jest kiedy dziecko nie ukrywa się z takimi zachowaniami, należy wówczas zwracać na to uwagę. Dziecko zwykle po pewnym czasie kieruje swe zainteresowania na inne aktywności.

Masturbacja eksperymentalna może być bardziej niebezpieczna. Motywem nie jest tu przyjemność. Jest motywowana zaspokojeniem ciekawości, nie przemija samoistnie, trzeba interweniować, jest jawna, czasem ostentacyjna, moze powodować uszkodzenia ciała.  Ponieważ motywacją jest tutaj nie przyjemność ale poszukiwanie intensywnych doznań, ten typ moze prowadzić do uszkodzeń ciała poprzez stosowanie do masturbacji różnych przedmiotów np zabawwek. Możliwe jest wkłądanie do pochwy lub odbytu małych przedmiotów. Takie zachowania u dziecka trzeba skorygować, takie dziecko wymaga terapii. Powinno usłyszeć kategoryczny zakaz takich zachowań.

Masturbacja instrumentalna to rodzaj masturbacji najtrudniejszy do terapii i najbardziej neibezpieczny. Ten rodzaj masturbacji jest nastawiony na zaspokojenie innej niż przyjemność potrzeby, najczęściej wynika z lęku, poczucia osmaotnienai, poczucia krzywdy. To rodzaj masturbacji typowy dla dzieci z trudnych rodzin.  Jest to rodzaj masturbacji jawnej, nieukrywanej, potrzeba jest tak silna że dziecko nie potrafi się powstrzymać. W zasadzie jedynym sposobem na zaprzestanie tego rodzaju masturbacji jest uznięcie przyczyny. Dziecko stosujące taki typ masturbacji, może ją stosować np. Kiedy boi się zasnąć, kiedy jest zaniedbane emocjonalnie albo krzywdzone. Praca terapeutyczna polega na pracy z głównymi problemami psychologicznymi dziecka. Czesto interwencji wymaga całą rodzina.

Kolejnym rodzajem ekspresji seksualnej dzieci są zachowania orientacyjne. To zachowania pojawiające się ok 5-6 roku życia. Dziecko usiłuje wówczas rozwiązać swe wątpliwości co do istnienia dwóch płci. Szuka potwierdzenia, że dziewczynki i chłopcy, kobiety i męćzyźni róznią się budową ciła. Dziecko jest wówczas niesłychanie ciekawe ciała drugiego człowieka. Podgląda rodziców w łazience, podgląda dzieci w przedszkolu, czasem odbywa się to na zasadzie pokaż co tam masz a ja pokażę tobie. Zachowania taki, o ile nie są szczególnie nasilone, mają charakter rozwojowy i należy je traktować jako prawidłowe.

Zachowania interakcyjne to nic innego jak dziecięce zachowania seksualne. Dzieci mogą podczas takich zabaw odtwarzać zachowania seksualne dorosłych, jeśli takie oglądały np. w telewizji albo w sypialni rodziców. Dzieci w swoim środowisku rówieśniczym mogą potem naśladować takie zachowania, mogą odtwarzać sceny seksualne w formie zabawy. Stąd się biorą zabawy w mamę i tatę, w męża i żonę, w narzeczonycyh. Obserwacja zachowań interakcyjnych może pozwolić odkryć jeżeli dziecko jest narażone na zachowania nieprawidłowe ze strony dorosłych. To może być bardzo ważny element diagnostyczny.

Twórczość dziecięca – dzieci w wieku przedszklnym mogą rysować postaci z zanaczonymi narządmai płciowymi. Wynika to z ich ciekawości i odkrywania różnic w budowie. W późniejszym wieku rysunki chłopców stają się wulgarne. W pewnych granicach zachowania takie są uznawane za normę rozwojową.