PŁEĆ DO ZMIANY – JAK TO SIĘ ROBI?

Na korektę płci mogą się decydować osoby transpłciowe, czyli takie u których zdiagnozowano niezgodność płciową. Proces korekty jest wieloetapowy, a jego celem jest uzyskanie wyglądu zgodnego z własną tożsamością płciową oraz pożądanej płci urzędowej. Diagnoza transpłciowości powinna być przeprowadzona przez specjalistów mających doświadczenie w pracy z osobami transpłciowymi i niebinarnymi, zgodnie z obowiązującymi zaleceniami. W Polsce zalecenia dla osób pełnoletnich rekomenduje Polskie Towarzystwo Seksuologiczne. Trwają obecnie prace nad zaleceniami dla osób nastoletnich. W czasie diagnozy prowadzona jest obserwacja lekarska i psychologiczna. Lekarz, zwykle psychiatra, wyklucza przeciwwskazania medyczne, np. zaburzenia psychiczne czy neurologiczne, które mogłyby narzucać pewien obraz siebie. Obserwacja psychologiczna wiąże się zwykle z diagnostyką testową, m.in. osobowości czy intelektu, ale ma na celu także ocenę innych zdolności poznawczych.  Jeżeli pacjent, który ma np. zanurzenia nastroju, może wcześniej wymagać psychoterapii. Zakres diagnozy zawsze zależy od konkretnej osoby.

Po uzyskaniu diagnozy, która potwierdza niezgodność płciową, możliwe są kolejne etapy leczenia. Celem leczenia jest poprawa samopoczucia i funkcjonowania społecznego. Pierwszym etapem leczenia jest terapia hormonalna afirmująca płeć. U osoby K/M (biologiczna kobieta, która czuje się mężczyzną) stosuje się preparaty testosteronu. To zatrzymuje miesiączkowanie, zaczyna się mutacja głosu, zmienia się sylwetka i rysy twarzy. Zmniejszają się piersi a zwiększa owłosienie ciała. Tempo tych zmian jest bardzo zróżnicowane. Ostateczny efekt jest widoczny dopiero po II etapie leczenia chirurgicznego, czyli u K/M jest to usunięcie macicy i jajników. Etapem poprzedzającym jest zwykle usunięcie piersi. Nie wszystkie osoby transpłciowe chcą i muszą decyzdować się na wszystkie wymienione etapy. U osoby M/K (biologiczny mężczyzna, który czuje się kobietą) podaje się oczywiście hormony żeńskie oraz – aż do operacyjnego usunięcia jąder – antyandrogeny. Efektem takiego leczenia jest zmniejszenie owłosienia ciała. Zmniejszają się jądra a powiększają gruczoły piersiowe. Sylwetka się zaokrągla, skóra robi się bardziej delikatna a głos staje się wyższy. Uzyskanie bardziej kobiecego głosu wymaga zwykle żmudnych ćwiczeń.

Zmiana płci metrykalnej wiąże się z koniecznością pozwania własnych rodziców przed sądem. Regulują to przepisy z lat 70. ubiegłego wieku a jak dotąd próby zmiany tego postępowania nie przyniosły skutku. Stając przed sądem w sprawie o ustalenie płci pacjent musi być stanu wolnego.

Ostateczny etap leczenia, czyli zmiana chirurgiczna, jest możliwa dopiero po korekcie płci metrykalnej i zmianie danych osobowych. Operacje chirurgiczne są wieloetapowe, trwają często latami. Ich skutki są nieodwracalne. Polegają na zmianie zewnętrznych cech płciowych tak by pasowały do płci odczuwanej. Osoby K/M oprócz usunięcia gruczołów sutkowych przechodzą operację usunięcia macicy z przydatkami a następnie operację wytworzenia prącia, czyli falloplastykę. Ostatnim etapem jest wszczepienie protezy prącia. Nie ma możliwości uzyskiwania naturalnych wzwodów. Osoby M/K – u nich leczenie chirurgiczne polega na usunięciu jąder i wytworzeniu żeńskich zewnętrznych narządów płciowych. Często pacjenci decydują się na korektę krtani, powiększeniu piersi, operacje plastyczne twarzy, czy laserową depilację. Zabiegi chirurgiczne nie są refundowane.