zaburzenia identyfkacji płciowej w dzieciństwie

Zaburzenia identyfikacji płciowej w dzieciństwie

Może się zdarzyć, że dziecko, najczęściej w wieku przedszkolnym, identyfikuje się z płcią przeciwną. Np. chłopiec mówi, że jest dziewczynką i chce, żeby zwracać się do niego jak do dziewczynki, może też wybrać sobie dziewczęce imię. To sytuacja stosunkowo poważna i wymagająca konsultacji z psychologiem a najlepiej psychologiem-seksuologiem dziecięcym.

Najczęściej takie zaburzenia są przemijające, diagnozujemy je jako zaburzenia identyfikacji płciowej w dzieciństwie. Zawsze pojawiają się one przed okresem dojrzewania.  Charakteryzują się uczuciem intensywnego niezadowolenia z własnej płci, negowania własnej płci, chęcią bycia osobą płci przeciwnej. Dzieci z takimi zachowaniami często się przebierają, chłopcy chcą sukienek, dziewczynki chodzą wyłącznie w spodnaich itp. Taką diagnozę stawiamy jednak rzadko, nie w każdym przypadku kiedy dziecko bawi się zabawkami typowymi dla płci przeciwnej. Zachowania takie musza być utrwalone, powtarzające się, psycholog musi rozpoznać głębokie zakłócenie poczucia męskości lub kobiecości.

Nawet w takim wypadku, nie zawsze zaburzenia identyfikacji płciowej utrzymują się w okresie dorosłości. Po drodze jest bowiem okres dojrzewania, gdzie swoje robi burza hormonalna oraz silny wpływ grupy rówieśniczej. Dlatego uważa sie, że zaburzenia identyfikacji u dzieci są najczęściej przemijające i zwykle mają związek z więzią dziecka z jednym z rodziców lub z inną bliską osobą. Chłopców, którzy wolą być dziewczynkami możemy więc obserwować wśród tych wychowywanych bez udziału ojca, czy dziadka. Nawet jeśli ojciec jest, ale nie angażuje się nadmiernie w kontakty z synem, możemy mieć do czynienia z zaburzeniem identyfikacji płciowej, szczególnie w sytuacji, kiedy matka jest nadpiekuńcza, idealizowana przez dziecko. Podobnie może być z dziewczynką wychowywaną wśród starszych braci, którzy jej imponują.

Każde powtarzające się zachowania typowe dla płci przeciwnej mogą być powodem do niepokoju. Nie każde jednak oznaczają odmienną identyfikację płciową. Konsultacja z psychologiem pozwala stwierdzić co może być przyczyną takiego zachowania. Często wskazana jest wtedy terapia rodzinna oraz pogłębiona psychoedukacja dotycząca relacji wewnątrz rodziny.